Telefon Numarası
“Bulamaç yirken dişin gırıliy, düz yolda yolu şaşırır oldun. Neydi bu ısmariç Zârif Ağa, de hadi hatırla gayrı!”
Ensesinde bir yırtıcı ses:
“Kör müsün ayol?”
Zârif Ağa kendine söylendi zannıyla kaba etlerine çuvaldız batırılmış gibi irkildi, kenara çekildi.
Sesin sahibine bakıp “Haddi ordan çırpısı seyrek!” dedi içinden. Yanından tepeleme dolu bir alışveriş arabası tıkırdayarak ilerledi. Arabayı süren bir kurum abidesi. Azarı yiyen ise kucağı çocuklu genç bir anneymiş meğer. Azarlamalı sesin sahibi yukarı yukarı kalkmış bir burun… Aşağı aşağı bakan bir kirpik demeti… Bir fosur fosur parfüm esintisi… Zarif Ağa burnunu tutup kesik kesik öksürdü hastalıklı koyunlar gibi. Koyunlar… Ceylanpınar’ın yeşertilerini gevişleyerek zaman öğüten mübarek hayvancağızlar… Bu şehir keşmekeşinde ara ki bulasın böyle nimeti!
Torba torba dizili, karmakarışık yazılı kahvaltılık mısır gevreklerinin yanından dönüp şarküteri reyonunun önüne vardı. Torunun siparişi ne idi, hatırlamak lazımdı. Ardından gelen hayat arkadaşına sormak mı? Kalsındı.
“Geçi geberse de guyruğını endirmemeli!” diye söylendi kendi acınası haline. Kasketini kaşına indirip tıraşlı ensesini kaşıdı. Olmadı. Şalvarını dizlerine çekip kozmetik reyonunun köşesine çömeldi. Hatırlayamadı. Kalktı ellerini arkadan bağladı, başını önüne eğdi, ökçesini tıkırdatarak ilerledi. Yok, olmuyordu.
Hazır pizza dolabının bir yamacına geçti, saatin kösteğini yelek cebine toparladı. Leylak renkli poşusu, kıvrımlı siyah şalvarı, ökçesine basılı sivri ayakkabısı, arkası büzgülü yeleğiyle bu şehir kalabalığının arasına daldı küçük adımlarla. Üç adım arkasından gelen beyaz tülbentli, akça pakça nineyi bir kuyruk gibi ardından sürükleyerek…
Bu ısmariçi hatırlamalıydı elbet. Yoksa sevimli torunu yapmadığını bırakmaz dedesine. “Vay hınzır velet!” Şimdinin çocukları pek sevimli, pek candan! Cilvenin bini bir para! “Dedecik bıyıkların neden yukarı kıvrılıyo? Dedecim boynuna neden lila havlu asıyosun? Dede, dedecim, dedecik…”
“Zabah vaktı toruna ne alalım didiydıh anamın gelini!” dese olmayacak. Olmayacak çünkü kavgalıdırlar hayat arkadaşıyla. Birbirlerine çakal bakışıyla yan yan bakmaktadırlar işte. Böyle olmasa bir şekilde sorar ya! Bir hatırlayabilse…
Karşısında bir telefon tanıtım standı… Çıtı pıtı bir genç kız gözlerinin içi gülerek bakıyor. Gelene geçene asgari ücretten gülücükler dağıtıyor: “Sevdiklerinizi bizim hattımızla şimdi bir dakikalığına ücretsiz arayın, hizmet kalitemizle tanışın.” diyor.
Eğildi görevli kız Zârif Ağa’ya: “Aramak istediğiniz biri varsa arayalım amcacım?
Taa uzaklarda bir yerde, Ceylanpınar ovasının bir ücrasında bir maral sürüsü mü geçmekte bir su kenarından Zârif Ağa? Bahar yağmurunun kaldırdığı toprak kokusunu mu çekmektesin içine? Neden öyle açıldın? Urfa ovasının sarı sıcaktan bağrı keremin arpa tarlası gibi yanmış pamuk tarlasını gümrah baraj suyuyla mı suvarmaktasın. Az önce hanım ninemizin “Biye bak goca! Çocuklara bu hasadın parasını virmiy misen gara yire giresi?” sözüne burnundan soluyarak “Ben diyem saggalım yaniy, o deyi dur cuğaramı yandıriym!” diye şimşeklenen sen değil miydin? Kendi kendine duyururcasına “Her bir işte bahtımız karadır, garpızda bayaz çıhar.” diye istimlenmiyor muydun? Ne oldu? Kuru derelerde su kuyuları mı buldun? Ha ne oldu Zârif Ağa!
Zarif Ağa telefon denince yeleğin saat cebindeki telefon numarası yazılı kâğıdı hatırlamaz mı? Ansızın gelen bu imkânla yüreciği açım açım açılmaz mı? Suyu çoktan çekilmiş, avurdu göçmüş suratının derisiyle gülümsemez mi? Hanım nineye suç bastıran bir kaş çatıp hanım kıza şükranlarını dizelemez mi:
Vay gızım dırnağın daşa değmiye! Elin toprağa atasan altın ola! Tilkiye dimişler bişmiş tavug yir misen, dimiş ki ağam hangi emrizden geri galdıg! Al işte tilfon nomrası!”
Şemsettin Yapar
